Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026

Ο Άρης διέθετε υπόγειους ωκεανούς μάγματος που τον έκαναν φιλικό στη ζωή

 

Μεταβάλλονται όσα πιστεύαμε για την εξέλιξη του Κόκκινού
 Πλανήτη.
 


Σύμφωνα με σεισμικές μετρήσεις που πραγματοποίησε στον Άρη η αποστολή InSight της NASA στο μακρινό παρελθόν τεράστιοι ωκεανοί μάγματος κινούνταν κάτω από τον φλοιό του Κόκκινου Πλανήτη γεγονός που υποδεικνύει ότι υπήρχε ένα περιβάλλον φιλικό στη παρουσία της ζωής.

Οι σεισμικές δονήσεις που κατέγραψε το InSight αποκάλυψαν ένα όριο σε βάθος περίπου 24 χιλιομέτρων ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς τύπους πετρωμάτων οι οποίοι σχηματίστηκαν από γιγαντιαίες δεξαμενές μάγματος. Η ύπαρξη αυτών των δεξαμενών ενδέχεται να αλλάξει ριζικά όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για την πρώιμη εξέλιξη του Άρη.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ήδη ότι η ανακάλυψη αυτή μπορεί να αναθεωρήσει την εικόνα που έχουμε για την ιστορία του Κόκκινου Πλανήτη. «Ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα της πλανητικής επιστήμης είναι αν η Γη αποτελεί μοναδική περίπτωση.

 Αν ο Άρης κατάφερε να αναπτύξει έναν τόσο πολύπλοκο φλοιό χωρίς τεκτονικές πλάκες, τότε ίσως οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση κατοικήσιμων περιβαλλόντων μπορούν να δημιουργηθούν σε περισσότερους πλανήτες απ’ ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα, ακόμη και σε κόσμους που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ακατάλληλους λόγω του μεγέθους τους ή της απουσίας τεκτονικής δραστηριότητας» δήλωσε ο Τζον Γουέιντ από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Να σημειωθεί ότι το Insight έχει εντοπίσει επίσης ενδείξεις ότι μια γιγάντια ενεργή στήλη μάγματος, με διάμετρο περίπου 4.000 χιλιομέτρων, πιθανότατα βρίσκεται στον μανδύα κάτω από τις βόρειες πεδιάδες του ‘Αρη ωθώντας προς τα πάνω τον φλοιό του και μεταφέροντας καυτό μάγμα προς την επιφάνεια του γεγονός που επίσης υποδεικνύει συνθήκες φιλικές στη παρουσία της ζωής.
Oι πλάκες

Η Γη διαμορφώνεται από την κίνηση των τεκτονικών πλακών, δηλαδή των τεράστιων τμημάτων του φλοιού που μετακινούνται πάνω από τον λιωμένο μανδύα. Η διαδικασία αυτή προκαλεί σεισμούς και ηφαιστειακές εκρήξεις, δημιουργεί νέα εδάφη και ρυθμίζει τον άνθρακα της ατμόσφαιρας, καθώς τον απορροφά και τον απελευθερώνει ξανά μέσω των ηφαιστείων. Η συνεχής αυτή ανακύκλωση έχει ως αποτέλεσμα έναν ιδιαίτερα πολύπλοκο φλοιό με πολλαπλά στρώματα.