Η ιστορία του πλανήτη μας κρύβει επεισόδια των οποίων η κλίμακα ξεπερνά κάθε χολιγουντιανό υπερθέαμα. Μία από τις πιο συναρπαστικές υποθέσεις της σύγχρονης αστροφυσικής και της σεληνολογίας είναι η θεωρία ότι η Γη είχε στο μακρινό παρελθόν έναν δεύτερο φυσικό δορυφόρο.
Οι μελέτες για τον σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος δείχνουν ότι πριν από δισεκατομμύρια χρόνια το διάστημα ήταν ένα χαοτικό περιβάλλον, γεμάτο πρωτοπλανήτες και τεράστια θραύσματα. Τα σύγχρονα ντοκιμαντέρ συχνά παρακάμπτουν τις λεπτομέρειες του πρώιμου Αδηίου αιώνα, εστιάζοντας σε μεταγενέστερα στάδια· όμως ακριβώς τότε τέθηκαν τα θεμέλια του σημερινού συστήματος «Γη–Σελήνη». Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι επιστήμονες προσπαθούσαν να εξηγήσουν την αινιγματική ασυμμετρία της σεληνιακής επιφάνειας. Γιατί η ορατή πλευρά της Σελήνης καλύπτεται από εκτεταμένες βασαλτικές θάλασσες, ενώ η αθέατη πλευρά αποτελείται από ένα ορεινό υψίπεδο με πολύ παχύτερο φλοιό; Η απάντηση βρίσκεται στη θεωρία της «αργής συγχώνευσης». Σύμφωνα με μαθηματικά μοντέλα, μετά τη γιγάντια σύγκρουση της Γης με τον υποθετικό πλανήτη Θεία, θα μπορούσαν να σχηματιστούν σε τροχιά δύο ουράνια σώματα. Ο μικρότερος σύντροφος —με διάμετρο περίπου το ένα τρίτο της σημερινής Σελήνης— ακολουθούσε την ίδια τροχιά για εκατομμύρια χρόνια, βρισκόμενος κοντά σε ένα σημείο Λαγκράνζ. Η περίοδος συνύπαρξης δύο σεληνών είχε τεράστια επίδραση στη βαρυτική σταθερότητα της νεαρής Γης. Φανταστείτε τον νυχτερινό ουρανό εκείνης της εποχής: δύο φωτεινούς δίσκους που καθόριζαν τους παλιρροϊκούς κύκλους και την τεκτονική δραστηριότητα. Μια τέτοια διάταξη, ωστόσο, δεν μπορούσε να διαρκέσει για πάντα. Οι βαρυτικές διαταραχές οδήγησαν αναπόφευκτα τα σώματα σε προσέγγιση. Τελικά συνέβη ένα γεγονός που οι αστρονόμοι αποκαλούν «κοσμική τηγανίτα» — μια αργή σύγκρουση χαμηλής ταχύτητας. Δεν επρόκειτο για έκρηξη με τη συνήθη έννοια, αλλά για τη σταδιακή προσκόλληση της μίας μάζας στην άλλη. Αυτό το γεγονός εξηγεί γιατί ο φλοιός στην αθέατη πλευρά της Σελήνης είναι παχύτερος κατά δεκάδες χιλιόμετρα. Παρακολουθώντας ντοκιμαντέρ για το διάστημα, οι θεατές σπάνια συναντούν λεπτομερή ανάλυση της μηχανικής τέτοιων διεργασιών. Έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε τη Σελήνη ως κάτι στατικό και αιώνιο, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο δυναμική. Η δεύτερη σελήνη δεν εξαφανίστηκε απλώς — έγινε μέρος του τοπίου που παρατηρούμε σήμερα με τα τηλεσκόπια. Τα γεωλογικά δείγματα που έφεραν οι αποστολές «Απόλλων», μαζί με δεδομένα από δορυφόρους τηλεπισκόπησης, επιβεβαιώνουν διαφορές στη χημική σύσταση των σεληνιακών πετρωμάτων, υποδεικνύοντας έμμεσα την προσθήκη ενός ξένου σώματος. Το παρόν υλικό μας βυθίζει στα βάθη της κοσμογονίας, αναγκάζοντάς μας να επανεξετάσουμε την καθιερωμένη εικόνα του κόσμου. Οι μελέτες της ισοτοπικής σύστασης του οξυγόνου στα σεληνιακά δείγματα ωθούν τους επιστήμονες να αναθεωρήσουν τις κλασικές αντιλήψεις για την εξέλιξη των γήινων πλανητών. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια κοσμική ιστορία-μυστήριο, όπου τα στοιχεία είναι διασκορπισμένα σε ολόκληρη την επιφάνεια του φυσικού μας δορυφόρου. Η κατανόηση ότι η Γη είχε μια «νεότερη αδελφή» αλλάζει την οπτική μας για την προέλευση της ζωής, καθώς η σταθερότητα της τροχιάς και οι παλίρροιες που προκάλεσε ένα σύνθετο σύστημα δορυφόρων έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο προ-βιοτικό «ζωμό». Το Σύμπαν δεν συγχωρεί τη λήθη, και η επιστροφή στις απαρχές μέσω τέτοιων επιστημονικών ερευνών βοηθά την ανθρωπότητα να κατανοήσει καλύτερα τη θέση της στο Σύμπαν.
